PartnerzyPartners
QR-kodyQR codes
MiejscaLocations
WRO 07 ReaderWRO 07 Reader
SympozjumSymposium
WydarzeniaEvents
KonkursCompetition
ProgramSchedule
NewsNiusy

Wydarzenia WRO 07 / WRO 07 Events

Light Whiteness

Andrea Bruciati
Light Whiteness



pl

"Te wizje świetlnych widm w przestrzeni rozwijały się we mnie powoli; dopiero później pojawiła się we mnie świadomość ich przyczyny: światło." (Francesco Lo Savio, 1960)

Forma: czy jest to wypróbowana i sprawdzona wartość czy też ukryty problem, przed którym stale uciekamy? Jest to dylemat, przynajmniej we Włoszech, gdzie pytania o zewnętrze związane są z pojęciem Idei, są wariacją konceptualizmu ciążącego ku pięknu i często kojarzone są z jednoznaczną interpretacją bliską idealizmowi Benedetto Croce'go. W rzeczywistości, kwestia jest bardziej skomplikowana; oddziaływanie wizualne musi być zestawione z obiektywnym relatywizmem, który jest przesycony tym, co Gianni Vattimo nazwał "myślą słabą"; jest ono nakierowane raczej na poetyczny wymiar lekkości, niż jasno zdefiniowane cele. Nawiązuje się do Six Memos for the Third Millenium (1985) Italo Calvino, a użyta metodologia zakłada pobudzenie minimum elementów konstrukcyjnych obrazu, w celu nadania maksymalnej widoczności przedstawianego przedmiotu. Jest to nowoczesna wersja głębi przestrzeni á la Wilde i jako taka przekracza ukryty utopijny wymiar. Poprzez zredukowanie luki wizualnej zaledwie do impresji na siatkówce, ta głębia przestrzeni rozbudza ponownie napięcie uzyskując maksymalną pełnię wyrazu. "A co, gdyby nic było formą perfekcji?" zapytywał Gustav von Aschenbach w Śmierci w Wenecji. Artysta szuka swoich współrzędnych w obrębie przedstawienia oferowanego przez świat: przy pomocy najbardziej niematerialnego i ulotnego środka artystycznego "światła" tworzy on nowe wizje w przestrzeni, gdzie nieokreśloność sugeruje ruch.
Forma - być może to typowe we Włoszech nastawienie - tożsama jest z oryginalnym podejściem do rozważania swojego sposobu uprawiania sztuki, jako czegoś zasadniczo związanego z autonomicznością języka artystycznego i - ponad wszystko - z identyfikacją i konstrukcją swojego własnego terytorium; przestrzeni, gdzie realność i fikcja przeplatają się.
Faktycznie, spoglądając na estetykę Croce'go, treść wyłania się poprzez proces krystalizacji i wewnętrznej refleksji nad elementem formalnym jako całością. Każda praca dąży do odzyskania etyki zewnętrza i jednocześnie do aktu artystycznego, który jest wyrazem czystej, nieskrępowanej woli. Filozof stwierdza: "To nie idea lecz uczucie daje sztuce powietrzną lekkość symbolu: dążenie zamknięte w obiegu danego przedstawienia, tym jest sztuka? (Nuovi saggi di estetica, 1920). Tak więc podejście intuicyjne ustanawia podstawowe rozwiązanie poznawcze i jest doskonałym przykładem "etapu prymitywnego". Ten aspekt formalny, często dający się wyśledzić poprzez najmniejszy ze szczegółów, dostarcza budulca w poszukiwaniu czystego piękna, metafizycznego i jednocześnie patrzącego w przyszłość: jest to estetyka, która używając siły percepcji i ikonicznej zawartości obrazu jako punktu podparcia, aszczepia ideę osiągnięcia skończonej doskonałości.
Świat, który jest przekładany na obrazy w ruchu, jest kruchy, chociaż formalnie kompletny. Artyści przypisują ontologiczną funkcję pięknu, konieczną do przebycia przepaści, która rozpościera się pomiędzy idealnym przedstawieniem i faktycznym przejawem zdarzeń. Spokojna kontemplacja aspektów narracyjnych i zainteresowanie stylem są równoznaczne z dziełem, które jest często pozbawione treści i nakierowane na reprezentację jako cel sam w sobie.
Parafrazując słowa Francesco Lo Savio, po którym dziedziczą ci autorzy: "to błąkanie się, jeśli samo w sobie niczym, jest jedynie tym, czym się zdaje: obrazami rzeczywistości, która jest prawie niemożliwa".


Andrea Bruciati (Corinaldo, 1968)
skończył historię sztuki współczesnej, od 2002 roku jest dyrektorem GC.AC - Galleria Comunale d'Arte Contemporanea di Monfalcone. Do kuratorowanych przez niego wystaw przedstawiających prace audiowizualne należą między innymi: on air: video in onda dell'italia (2004) z Antonellą Cripą, U_Move: Utopia and immages on the move (2005), Poesia in forma di rosa: a Tribute to Pasolini (2005), Bologna: video in vitro (2006), a la recharche d'une beauté perdue: omaggio a Luchino Visconti (2006), Forward Fendi (2007) oraz Love addiction (May 2007),


en

"These visions of luminous spectres in space developed slowly in me; it was only later that the awareness of the originating cause arose in me: light." (Francesco Lo Savio, 1960)

Form: is it a tried and tested value or is it a skeleton in the closet we constantly run away from? This is a problem, or at least it is in Italy, where questions of surface are tied to the Idea, they are a variation of conceptualism tending towards beauty, and are often associated with a univocal interpretation close to the idealism of Benedetto Croce. In actual fact, the argument is more complicated; the visual impact must be weighed against an objective relativism which is suffused with what Gianni Vattimo called "weak thought"; it is aimed more at a poetical dimension of lightness than to clearly defined purposes. The reference is to Italo Calvino's Six Memos for the Third Millenium (1985) and the methodology used involves the activation of minimal constructive elements of the image in order to confer the maximum amount of visibility to the object being represented. This is a modern version of an ą la Wilde depth of surface and as such transcends an underlying utopian dimension. By reducing the visual gap to a mere impression on the retina, this depth of surface rekindles the tension towards a maximum expressive completeness. "And what if nothing was a form of perfection?" retorted Gustav von Aschenbach in Death in Venice. The artist seeks his coordinates within the show offered by the world: with the most immaterial and fleeting artistic mean, light, he creates new evocations in space where indetermination suggests movement. A form, maybe a tipical Italian attitude, an original approach to consider one's own way of making art as something essentially tied to the autonomy of artistic language and above all to the identification and construction of one?s own territory; a space where reality and fiction interweave. Indeed looking back at Croce?s aesthetics, the content emerges through a process of crystallization and internal reflection on the formal element as a whole. Each work strives towards reclaiming an ethic of the surface and at the same time also of the artistic gesture, which is an expression of pure, uncorrupted will. The philosopher states: "It is not the idea, but the feeling which gives art the aerial lightness of a symbol: an aspiration closed in the circuit of a given representation, that?s what art is" (Nuovi saggi di estetica, 1920). The intuitive approach therefore constitutes a basic cognitive resource and is a perfect example of a "primitive" stage.
This formal aspect, often traced through the smallest of details, provides the building block in the search for a clean beauty, metaphysical but at the same time forward looking: it is an aesthetic which, using the power of perception and the iconic content as a fulcrum, inoculates a finite nature with the concept of perfectibility. That which is transposed into images in movement is thus a fragile world, even though formally complete. The artists attribute an ontological function to beauty, necessary to bridge the abyss which spreads between ideal representation and actual manifestation of events. Calm contemplation of narrative aspects and attention to style are synonymous with a production which is often devoid of other content, aimed at representation as an end in itself.
To paraphrase the words of Francesco Lo Savio, whose inheritance has passed to these artists, "this wandering, of itself nothing, is only the way it seems to us: images of a reality which is almost impossible".


Andrea Bruciati (Corinaldo, 1968)
graduated in History of Contemporary Art and has been the director of the GC.AC - Galleria Comunale d'Arte Contemporanea di Monfalcone since 2002. Exhibitions curated by him related to audio-visual work include: on air: video in onda dell'italia (2004) with Antonella Cripa, U_Move: Utopia and images on the move (2005), Poesia in forma di rosa: a Tribute to Pasolini (2005), Bologna: video in vitro (2006) and a la recharche d'une beauté perdue: omaggio a Luchino Visconti (2006), Forward Fendi (2007), Love addiction (May 2007)



Light whiteness